Ilya Izora

Ilya Izora’nın çocukluğuna dair anlatılan anılar hiçbir zaman birbirine tam olarak benzemezdi. Onu ilkokul yıllarından tanıyan öğretmenlerden biri, sınıfın en sessiz çocuklarından olduğunu söyleyebilirdi. Arka sırada oturur, parmaklarını kitabının kenarında gezdirir, öğretmenin tahtaya yazdığı cümleleri defterine neredeyse aynı düzenle geçirirdi. Bir başkasıysa aynı Ilya’yı, dersin ortasında durmadan soru soran, verilen cevabın ardından yeni bir ihtimal çıkaran ve yalnızca kendisi konuşmaktan yorulmadığı için herkesin de yorulmadığını sanan bir çocuk olarak hatırlardı. Aynı kişiden söz ettiklerini bilmeyen biri, iki farklı çocuğun hikâyesini dinlediğini düşünebilirdi. Oysa ikisi de doğruydu. Ilya, ne zaman dinlendiğini hissederse konuşur; dinlenmeyeceğini düşündüğü anda susardı. 20 Eylül 2001’de Estonya’nın Narva şehrinde dünyaya geldi. Çocukluğunun büyük bölümü, Narva Nehri’nin kıyısında uzanan, kışları uzun ve gökyüzü çoğu zaman erken kararan sokaklarda geçti. Şehirde Estonca ile Rusça birbirine karışır, aynı apartmanın farklı katlarında aynı olayın birbirinden bütünüyle ayrı anlatımları duyulabilirdi. Daha küçük yaşlardayken bile gerçeğin her zaman tek bir sesle konuşmadığını fark etmişti. İnsanların söyledikleri, yalnızca yaşananları değil; hatırlamak istediklerini, saklamak istediklerini ve kendilerini nasıl göstermek istediklerini de taşıyordu. Bu düşünceyi o yaşta böyle açık biçimde ifade edemezdi elbette. Yalnızca bazı cevapların diğerlerinden daha ağır geldiğini, bazı cümlelerin sonuna geldiklerinde eksik kaldığını ve yetişkinlerin bazen bir şeyi açıklamak yerine konuşmayı bitirmeyi seçtiklerini hissediyordu. Çocukluk hafızası, olayların tarihlerini ve ayrıntılarını zamanla silerdi. Fakat insanın içinde bıraktıkları kolay kolay kaybolmazdı. Ilya’nın hatırladığı şeyler çoğu zaman büyük kırılmalar değil, yarıda kalmış küçük anlardı. Bir öğretmenin sorusunu tamamlamadan verdiği hüküm, anlatmaya çalıştığı bir olayın ortasında zilin çalması, “Sonra konuşuruz,” denilip bir daha hiç konuşulmayan meseleler… Bir başkasının üzerinde durmadan unutabileceği bu anlar, Ilya’nın zihninde açık bırakılmış çekmeceler gibi kalırdı. Okul yıllarında öğretmenleriyle arasında oluşan mesafenin önemli bir kısmı da bundan doğdu. Sorulan bir soruya doğru cevap verdiğinde konu onun için kapanmıyordu. Cevabın neden doğru olduğunu, başka ihtimallerin neden elendiğini ve kullanılan yöntemin farklı bir durumda neden işe yaramayabileceğini de anlatmak istiyordu. Bazen gerçekten haklıydı. Bazen düşüncesi gereksiz yere uzuyor, asıl meselenin çevresinde dönüp duruyordu. Fakat haklı olup olmaması davranışını pek değiştirmiyordu. Söyleyecek sözü kaldığı sürece konuşmaya devam ediyordu. Bazı öğretmenleri bu hâlini meraklılık olarak yorumlardı. Bazılarıysa yalnızca yorucu bulurdu. İşin ilginç tarafı, Ilya uzun süre neden yorucu bulunduğunu anlayamadı. Ona göre yarım bırakılmış bir açıklama, yanlış söylenmiş bir cümleden daha kötüydü. Yanlış bir cümle düzeltilebilirdi; fakat eksik bırakılmış bir düşüncenin nerede sona erdiği bile belli olmazdı. İnsanların birkaç dakika daha dinlemekte neden zorlandığını çözemiyor, bir konunun bütün ihtimalleri konuşulmadan kapatılmasını anlaşılmaz buluyordu. Bu sorunun cevabını çocukken bulamadı. Bulamadığı diğer cevaplar gibi onu da zihninin bir köşesine kaldırdı. Ev, Ilya için bu yüzden yalnızca uyuduğu, yemek yediği ve okuldan sonra döndüğü yer değildi. Ev, cümlelerinin ortasında susturulmadığı yerdi. Annesi Evelyn Saar-Izora, Tartu’da doğmuş, bilgi ve belge yönetimi eğitimi almış bir arşiv uzmanıydı. Yıllarını belediye kayıtları, unutulmuş başvurular, yanlış dosyalara kaldırılmış belgeler ve birbirini tutmayan eski kayıtlarla uğraşarak geçirmişti. Evelyn konuşurken acele etmezdi. Ilya’nın düşüncelerinin bir yerden diğerine sıçramasına alışkındı. Kızının bir olayı anlatmaya mutfaktan başlayıp okul koridoruna, oradan bir kitaptaki cümleye, ardından yeniden ilk konuya dönebileceğini bilirdi. Çoğu zaman sözünü kesmez, yalnızca dinlerdi. Bazen Ilya’nın asıl anlatmak istediği şeye ulaşması uzun sürerdi. Evelyn yine de beklerdi. Babası Fyodor Izora ise Narva doğumluydu. Elektrik ve haberleşme sistemleri üzerine eğitim almış, uzun yıllar demiryolu sinyalizasyonu ve iletişim hatlarında çalışmıştı. Evelyn’in sabrı kelimelerle, Fyodor’un sabrıysa sessizlikle kendisini gösterirdi. Fazla konuşan biri değildi. Bir sorunla karşılaştığında önce sistemi durdurur, parçaları tek tek inceler, arızanın nereden başladığını bulmadan hiçbir şeye dokunmazdı. Ilya okuldan eve öfkeli döndüğünde babası uzun nasihatler vermezdi. Montunu askıya asar, kızının çantasını girişte bırakmasına ses etmez ve mutfak masasının karşısına otururdu. Ilya konuşmak isterse dinler, istemezse sessizce çayını içerdi. Bazen kızının saatlerce anlattığı bir meseleye yalnızca tek bir soru sorardı. “İlk hata nerede oldu?” Ilya’nın zihninde çoğu zaman yeni bir kapı açan soru buydu. Kimin bağırdığı, kimin haklı çıktığı ya da olayın nasıl sona erdiği değil… İlk hata nerede yapılmıştı? Yıllar sonra Ilya, dünyaya bakışının önemli bir kısmını bu iki farklı sessizlikten aldığını anlayacaktı. Annesi ona bir insanı sonuna kadar dinlemenin önemini öğretmişti. Babasıysa bir sorunu çözmek için yalnızca sonuçlarına değil, başladığı yere bakması gerektiğini. Fakat çocukken bunların hiçbirine böyle isimler vermedi. O yıllarda yalnızca konuşuyor, soruyor ve cevabı yeterli gelmediğinde yeniden soruyordu. Kitaplarla kurduğu ilişki de hikâyelerin kendisinden çok, o hikâyelerin içinde eksik bırakılmış şeyler üzerinden gelişti. Başkaları bir romanı sonunu öğrenmek için okurken Ilya aynı sayfayı ikinci, bazen üçüncü kez çevirirdi. Bir önceki bölümde gözden kaçırdığı tek bir kelimenin, karakterin sonraki davranışını açıklayabileceğini düşünürdü. Kitabın sonuna ulaştığında rahatlamak yerine başa döndüğü zamanlar olurdu. Çünkü ona göre bazı cevaplar son sayfada bulunmazdı. Asıl cevap, herkesin önemsiz sanarak geçtiği satırların arasında saklanabilirdi. Bu alışkanlık yalnızca okuduklarıyla sınırlı kalmadı. İzlediği belgesellerde, duyduğu haberlerde ve gündelik hayatın sıradan tartışmalarında da aynı soru zihnini meşgul ediyordu. İnsanlar sonucu konuşurken Ilya başlangıcı merak ediyor, herkes suçluyu tartışırken o ilk yanlış kararın nerede verildiğini anlamaya çalışıyordu. Bir olayın nasıl bittiğinden çok, neden o noktaya gelebildiğiyle ilgileniyordu. Zamanla polisiye romanlara ve gerçek suç dosyalarına yönelmesi bu yüzden şaşırtıcı olmadı. Fakat onu cezbeden şey suçun kendisi değildi. Cinayetlerin vahşeti, suçluların karanlık dünyası ya da insanların ürpererek anlattığı ayrıntılar Ilya için meselenin merkezi değildi. Saatlerce aynı dosyayı incelemesinin nedeni, bir insanın nasıl kötülük yaptığını öğrenmek değil; gerçeğin bütün engellere rağmen nasıl ortaya çıkarılabildiğini anlamaktı. Bir tanığın ifadesinde değiştirdiği tek kelime, yanlış yazılmış bir saat, eksik kaydedilmiş bir telefon görüşmesi ya da önemsiz görülerek dosyanın arkasına sıkıştırılmış bir belge bütün soruşturmanın yönünü değiştirebilirdi. Ilya’nın ilgisini çeken de tam olarak buydu. Gerçek çoğu zaman saklandığı için değil, insanlar nereye bakmaları gerektiğini bilmedikleri için bulunamıyordu. Narva’daki lise yıllarını tamamladıktan sonra Tallinn’e gitti. İlk kez ailesinden uzun süre ayrı kalıyor, çocukluğundan beri bildiği şehrin dışındaki bir hayatın içine giriyordu. Üniversite eğitiminde hukuk, kriminoloji, suç davranışları ve adli inceleme alanlarına yöneldi. Derslerin en hareketli kısmı onun için uygulama sahaları ya da fiziksel eğitimler değildi. Olay yeri raporları, ifade tutanakları, dijital kayıtlar ve soruşturma dosyaları saatlerce başında kalabileceği şeylerdi. Çoğu öğrenci bir raporu tamamlanması gereken bir ödev gibi görüyordu. Ilya ise aynı raporda kullanılan tek bir cümlenin, bütün olayın nasıl anlaşılacağını değiştirebileceğini düşünüyordu. “Şüpheli olay yerinden ayrıldı,” cümlesiyle “Şüphelinin olay yerinden ayrıldığı görüldü,” cümlesi arasında yalnızca üslup farkı olmadığını savunabilirdi. Birincisi kesinlik taşıyor, ikincisi gözlemin sınırlarını belirliyordu. Kimin gördüğü, nereden gördüğü, görüntünün kesintisiz olup olmadığı ve saatin doğru kaydedilip kaydedilmediği sorulmadan hiçbir cümlenin tamamlanmış sayılamayacağını düşünüyordu. Bu düşünce biçimi, onu başarılı kıldığı kadar zor biri hâline de getiriyordu. Bir dosyanın kapandığını duymak, Ilya için gerçekten sona erdiği anlamına gelmiyordu. Cevapsız kalan tek bir soru varsa zihni o dosyadan uzaklaşmıyordu. Kimi zaman arkadaşlarıyla bunun yalnızca önemsiz bir ayrıntı olup olmadığı üzerine tartışıyor, kimi zaman saatlerce aynı kaydı tekrar incelediği oluyordu. Haklı çıkmak gibi bir amacı yoktu. Yalnızca cevabı eksik bırakmak istemiyordu. İnsanlar çoğu zaman bunun merak olduğunu düşündü. Ilya ise bunun gerçekten merak olup olmadığını hiçbir zaman uzun uzun sorgulamadı. Tek bildiği, eksik kalan bir şeyle yaşamayı beceremediğiydi. Polisliğe yönelmesinin temelinde de bu vardı. Üniforma, silah, yetki ya da başkalarının üzerinde bırakacağı izlenim onu mesleğe yaklaştıran şeyler olmadı. Onu asıl çeken, dağınık görünen olayların içinden doğrulanabilir bir gerçek çıkarma ihtimaliydi. Çocukluğundan beri peşini bırakmayan huzursuzluk, ilk kez somut bir yön bulmuştu. Çünkü soruşturmalar da insanlar gibiydi. Aceleyle kapatıldıklarında gerçeğin bir kısmını geride bırakabiliyorlardı. Üniversite eğitimini ve temel mesleki hazırlığını tamamladıktan sonra Ilya’nın önünde bildiği hayatı sürdürmek ya da hiç tanımadığı bir düzene adım atmak arasında bir seçim vardı. Estonya’da kalabilirdi. Ailesi oradaydı. Dilini, kurumlarını ve insanlarını biliyordu. Önünde yabancı bir ülkeye gitmesini zorunlu kılan hiçbir sebep yoktu. Belki de tam olarak bu nedenle gitmek istedi. Çocukluğundan beri aynı şehirlerde, benzer insanların ve tanıdık beklentilerin arasında yaşayan biri olarak kendisini ilk kez geçmişinden bağımsız bir yerde sınamak istiyordu. İnsanların onu okul yıllarındaki uzun açıklamalarıyla, ailesinin meslekleriyle ya da çocukken yaptığı hatalarla değil; yalnızca ortaya koyduğu işle tanıyacağı bir başlangıç arıyordu. Amerika Birleşik Devletleri’ne gitme kararı tek bir gecede verilmedi. Haftalar boyunca başvuru koşullarını, eğitim sistemini, denklikleri ve çalışma ihtimallerini araştırdı. Her yeni bilgi başka bir soruya dönüşüyor, her cevap önünde yeni bir belge çıkarıyordu. Annesi masanın üzerinde büyüyen dosya yığınını gördüğünde kızının kararını çoktan verdiğini anlamıştı. Fyodor ise gitmesinden önceki gece ona küçük, siyah kapaklı bir not defteri verdi. “Unutmaman için değil,” dedi. “Neye baktığını hatırlaman için.” Ilya o cümlenin tam olarak ne anlama geldiğini o gece sormadı. Belki de ilk kez bir soruyu bilerek sonraya bırakmıştı. Amerika’ya vardığı gün terminal kapısından tek başına çıktı. Onu bekleyen tanıdık bir yüz yoktu. Elindeki bavul ağır, hava alıştığından sıcak ve çevresindeki sesler gereğinden yüksek geliyordu. Taksi sırasına doğru yürürken telefonuna annesinden yalnızca iki kelimelik bir mesaj düştü: “Bizi ara.” Ilya ekrana baktı, gülümsedi ve telefonu cebine koydu. İlk kez gerçekten yalnızdı. Korkutucu olması gereken bu düşünce, onda beklenmedik bir rahatlık yarattı. Çünkü tam olarak bunun için gelmişti. Burada hiç kimse onu tanımıyordu. Kimse ne kadar konuştuğunu, hangi sorularda inatlaştığını ya da bir dosyanın başında kaç saat kalabileceğini bilmiyordu. Bütün bunları yeniden göstermek zorunda kalacaktı. Asıl sınavı da böyle başladı. Yeni bir ülkeye alışmak düşündüğünden daha kolaydı. Dil geliştirilebilir, prosedürler ezberlenebilir ve insan zamanla yaşadığı şehrin ritmine ayak uydurabilirdi. Fakat kendi alışkanlıklarından kurtulmak bunların hiçbirine benzemiyordu. Eğitim sırasında verilen görevlerde başarılıydı. Talimatları dikkatle dinliyor, prosedürleri kısa sürede kavrıyor ve kendisinden beklenen uygulamaları doğru biçimde yerine getiriyordu. Sorun, yaptıklarını açıklamaya başladığında ortaya çıkıyordu. Eğitmenlerin beklediği şey çoğu zaman kısa ve doğrudan cevaplar olurdu. Ilya ise hiçbir cevabın tek başına yeterli olmadığına inanıyordu. Bir kararın neden doğru olduğunu açıklamadan geçemiyor, belirli bir ayrıntının önemini anlatmadan susamıyordu. Çoğu zaman niyeti tartışmak değildi. Yalnızca düşünce sürecini paylaşmak, yaptığı işle ulaştığı sonuç arasındaki bağlantının anlaşılmasını sağlamak istiyordu. Fakat karşısındaki insanlar bunu her zaman aynı biçimde görmüyordu. Bir uygulama eğitimi sırasında aldığı uyarıyı uzun süre unutamadı. Kendisine verilen görevi doğru tamamlamıştı. Eğitmeni yalnızca sonucu görmek istiyordu. Ilya ise sonuca nasıl ulaştığını anlatmaya başladı. Bir cümle ikincisini, ikincisi üçüncüsünü doğurdu. Birkaç saniyede bitecek değerlendirme dakikalarca sürdü. Sonunda eğitmeni onu durdurdu. “Sana düşünmeni değil, uygulamanı söyledim.” Bu cümle günlerce aklından çıkmadı. Çünkü ilk kez biri yaptığı işten değil, düşünme biçiminden rahatsız olmuştu. O gün kendisini haklı çıkarmaya çalışmadı. Fakat uzun süre aynı soruyu kendi içinde çevirdi. İnsanlar yalnızca sonucu istiyorsa, o neden sürekli süreci anlatma ihtiyacı hissediyordu? Bir karar doğruysa onu nasıl verdiğinin anlaşılması neden bu kadar önemliydi? Cevabı hemen bulamadı. Bulduğu şey ise yeni bir alışkanlık oldu. Konuşmadan önce not almaya başladı. Düşüncelerini önce kâğıda döküyor, hangi ayrıntının gerçekten gerekli olduğuna daha sonra karar veriyordu. Babasının verdiği siyah kapaklı defter kısa sürede tarihler, isimler, küçük şemalar ve yalnızca kendisinin anlayabildiği oklarla doldu. Bu yöntem onu tamamen değiştirmedi. Hâlâ heyecanlandığında cümleleri hızlanıyor, bazen gereğinden fazla açıklama yapıyor ve karşısındaki kişinin çoktan anladığı bir noktayı yeniden anlatıyordu. Fakat ilk kez düşüncelerini düzenlemeyi öğreniyordu. Blaine County Sheriff’s Office bünyesinde göreve başladığında çevresindeki insanlar onu farklı şekillerde tanıdı. Kimileri konuşkan, kimileri gereğinden fazla ayrıntıcı, kimileri ise yalnızca genç ve hevesli buldu. Ilya bu tanımların hiçbirini düzeltmeye çalışmadı. İnsanların ilk izlenimlerinin zamanla değişebileceğini öğrenmişti. Onun için önemli olan, ilk gün hakkında ne düşündükleri değildi. Aylar sonra aynı dosya yeniden açıldığında bıraktığı kayıtlara güvenip güvenmeyecekleriydi. Meslek hayatına başladıktan sonra alışkanlıkları değişmedi; yalnızca doğru yerlerini buldu. Çocukken öğretmenlerini sabırsızlandıran sorular, üniversitede arkadaşlarını yoran tartışmalar ve eğitim sırasında eleştiri aldığı uzun açıklamalar bu kez gerçek olayların, gerçek dosyaların ve gerçek insanların içinde karşılık bulmaya başladı. Ancak bu, her şeyin kolaylaştığı anlamına gelmiyordu. Aksine, yıllardır taşıdığı huyları artık yalnızca kendisini değil, birlikte çalıştığı insanları da etkiliyordu. Bir olayın tamamlandığını söylemek Ilya için hiçbir zaman kolay olmadı. Şüpheli yakalanabilir, ifadeler alınabilir, deliller işlenebilir ve dosya resmî olarak kapatılabilirdi. Fakat zihninde cevap bulmayan tek bir ayrıntı kaldığında konu onun için sona ermiş sayılmazdı. Bazen bunun peşinden gitmesi gerçekten gerekliydi. Bazen ise yalnızca kendi zihnini susturabilmek için aynı sorunun etrafında dönüyordu. Üstleri dosyayı rafa kaldırırken Ilya hâlâ eksik kalan bir saati, çelişen tek bir ifadeyi ya da birbirini tutmayan iki kayıt arasındaki farkı düşünebiliyordu. Bunun her zaman doğru bir yaklaşım olmadığını biliyordu fakat kendisini bundan bütünüyle vazgeçirebildiğini de söyleyemezdi. İnsanlarla kurduğu ilişkilerde de aynı alışkanlık zaman zaman karşısına çıkıyordu. Bir tartışma başladığında son sözü söylemek istediği için değil, anlatmaya çalıştığı düşüncenin eksik kalmasından korktuğu için konuşmayı sürdürüyordu. Ne kadar çok açıklarsa karşısındaki kişinin onu o kadar iyi anlayacağını sanıyor, çoğu zaman bunun tam tersine yol açtığını ise konuşma bittikten sonra fark ediyordu. Haklı çıkmaktan çok anlaşılmak istiyordu. Fakat bunu sağlayacak yöntemi her zaman doğru seçemiyordu. Belki de bu nedenle meslek içinde kendisini en çok soruşturmaların sessiz tarafına yakın hissetti. Olay yeri dağıldıktan, kalabalık çekildikten ve ilk heyecan sona erdikten sonra başlayan süreç ona daha anlamlı geliyordu. Raporlar yalnızca doldurulması gereken evraklar değildi. Yaşanmış bir olayın kurumsal hafızasıydı. Yanlış yazılan bir tarih, eksik gönderilen bir faks ya da cevaplanmadan bırakılan resmî yazışma, bazen yalnızca masa başında yapılmış küçük bir hata olarak görülürdü. Ilya içinse bunların hiçbiri küçük değildi. Çünkü bir belgenin kaybolması, kimi zaman o belgenin temsil ettiği olayın da kaybolması anlamına geliyordu. Bu yüzden departmanın yazı işleriyle kendiliğinden ilgilenmeye başladı. Faksların doğru kuruma ulaştığından emin oluyor, eksik hazırlanan belgeleri fark ediyor, cevap bekleyen talepleri takip ediyor ve herkesin “Daha sonra bakarız,” diyerek masanın kenarına bıraktığı evrakları zihninde tutuyordu. Bir dosyanın nerede olduğunu sormak için yanına gelenlere bazen gereğinden uzun açıklamalar yapıyor, belgenin yalnızca bulunduğu yeri değil, neden orada olduğunu ve bundan sonra nereye gitmesi gerektiğini de anlatıyordu. Kimileri için bunlar yalnızca kâğıt işiydi. Ilya içinse düzenin kendisiydi. Sahadaki bir olay birkaç dakika içinde sona erebilirdi. Fakat doğru kaydedilmezse haftalar sonra hiç yaşanmamış gibi görünebilirdi. Bir insanın sözü tutanağa yanlış geçirilirse gerçeğin yönü değişebilirdi. Kuruma gönderilmesi gereken bir belge unutulursa, verilen kararın hiçbir karşılığı kalmayabilirdi. Evrakları bu yüzden seviyordu. Kâğıtlar konuşmazdı; fakat doğru hazırlanmışlarsa insanların daha sonra yalan söylemesini zorlaştırırlardı. Zamanla dijital kayıtlar da aynı ilgiyi çekmeye başladı. Telefon verileri, mesaj geçmişleri, çevrim içi hesaplar, kamera kayıtları ve elektronik belgeler ona göre eski dosyaların yeni biçimleriydi. İnsanlar teknolojinin izleri sildiğini sanıyordu. Ilya ise çoğu zaman yalnızca izlerin yer değiştirdiğini düşünüyordu. Bir cihazın içinde saklanan saat bilgisi, silinmiş bir mesajın bıraktığı boşluk veya farklı hesaplarda tekrarlanan küçük bir dil alışkanlığı, kimi zaman uzun bir ifadenin anlatamadığını anlatabilirdi. Bütün bunların merkezinde yine aynı soru vardı: İlk hata nerede yapılmıştı? Hedefi hiçbir zaman yalnızca daha yüksek bir rütbeye ulaşmak olmadı. Onu polislikte tutan şey yetki değil, cevaplanmamış sorulardı. Bu nedenle gözünü soruşturmalara ve dedektifliğe çevirmesi doğal bir sonuçtu. Bir sorgu odasında saatlerce oturmayı, tek bir ifadenin peşinden günlerce gitmeyi ya da kapanmış bir dosyayı yeniden açmayı sıkıcı bulan insanlar vardı. Ilya ise polisliğin en ağır yükünün tam olarak burada başladığına inanıyordu çünkü gerçeğe ulaşmak bazen koşmayı değil, sabırla beklemeyi gerektiriyordu. Bugün hâlâ aynı kusurları taşıyor. Hâlâ bazen gereğinden fazla konuşuyor. Hâlâ bir dosyayı kapatmadan önce son kez okumadan rahat edemiyor. Hâlâ eksik kalan bir ayrıntının peşinden gerekenden daha uzun süre gidebiliyor. Hâlâ karşısındaki kişinin cümlesinde küçük bir boşluk fark ettiğinde, konuşma bitmiş olsa bile yeniden dönüp sorma ihtiyacı hissediyor. Fakat yıllar içinde bir şeyi öğrenmeye başladı: Her sorunun bir cevabı olmayabilir. Bir polis, bütün cevapları bulduğu gün değil; hangi soruların cevapsız kalacağını kabullenmeyi öğrendiği gün olgunlaşır. Ilya Izora henüz o noktaya ulaşmış değildir. Belki de bu yüzden hikâyesi burada bitmiyor.